من ُ پروانه
پا برهنه با قافله به نا معلوم ميروم!
با پاهاي كودكي ام!
عطرِ برگ ها!
مسحور ِ سايه كوه
كه مي برد با خود رنگُ و نور را !
پولكِ پاي مرغ!
كفش ِ نو !
كيف ِ نو
و جهان هراسناك ِ كهنه!
آه سوزناك ِ سگ!
سالهاي سال است كه به دنبال تو مي دوم!
پروانه اي زرد!
و تو از شاخه روز به شاخه شب مي پري
و همچنان....
زندياد حسين پناهي
نوشته شده توسط کاظم خشت زر در دوشنبه 1388/04/08 ساعت 5:28 بعد از ظهر | لینک ثابت |
